مشاور خوب کودک و نوجوان در مشهد

با افزایش اعتماد به نفس کودکان سلامت روان آن‌ها را در سال‌های بزرگسالی نیز تضمین می‌کنید.داشتن احساس و باوری خوب نسبت به خود در هر دوره ای از زندگی، آرامش و خوشبختی را به همراه خواهد داشت. نوع تربیت و رفتار والدین با کودک تا حد زیادی در داشتن این احساس خوب تاثیر می‌گذارد.

طرحواره‌های اولیه کودک براساس مشاهدات و شنیده‌هایش از پدر و مادر شکل می‌گیرد؛ در روانشناسی کودک نوع برخورد والدین با کودک در ایجاد یا افزایش اعتماد به نفس در دوران کودکی و به تبع آن در بزرگسالی بسیار حائز اهمیت است.

افزایش اعتماد به نفس کودکان و ارتباط آن با دلبستگی ایمن

ارتباط اولیه کودک با والد تاثیر مستقیمی در احساس او نسبت به خودش دارد. تا حدی که این تاثیر تا سال‌های بزرگسالی ادامه می‌یابد. تصویر مادر برای کودک از نوزادی منعکس کننده تصویر جهان پیرامون است. بنابراین نوع ارتباط و توجه مادر به کودک باورهای پایه ای نسبت به خودش و دنیا را شکل می‌دهد.

این ارتباط اولیه در ایجاد احساس ارزشمندی کودک تاثیر بسیاری دارد. زمانی که مادر نیازهای کودک خود را به موقع پاسخگو باشد، احساسی از امنیت را به او منتقل می‌کند. در چنین رابطه‌ای تا سال‌های بزرگسالی کودک می‌تواند روابط مطلوب‌تری با دیگران برقرار کند. بنابراین اعتماد به نفس کودکان در بزرگسالی به شدت تحت تاثیر ارتباط اولیه است. والدین با اتخاذ سبک فرزندپروری مناسب می‌تواند دلبستگی ایمن ایجاد کنند.

تأثیر محبت نامشروط بر افزایش اعتماد به نفس کودکان

کودک برای پرورش اعتماد به نفس نیاز دارد والدین بی قید و شرط او را دوست داشته باشند. در صورتی که احساس عشق و محبت به کودک بی دریغ ابراز شود، کودک به تدریج این باور را پرورش می‌دهد که حتی با وجود کامل نبودن، انسان دوست داشتنی است. بنابراین ارزش محبت و عشق دیگران را دارد.

والدین برخی اوقات به طور ناخواسته محبت خود را مشروط می‌کنند. برای مثال در پاسخ به کار اشتباه کودک می‌گویند “اگر این کار را انجام دهی دوستت ندارم.” یا گاهی با اشتباهات کودک او را تهدید به ترک یا طرد می‌کنند. یه مرور این احساس در آن‌ها بوجود می‌آید که تنها در صورتی پذیرفتنی و دوست داشتنی هستند که رفتارشان برای دیگران راضی کننده باشد.

این باور پایه ای می‌تواند برای اعتماد به نفس کودک بسیار آسیب رسان باشد. چنین کودکانی معمولا باورهای ضعیف‌تری نسبت به خود دارند. این باورها تا بزرگسالی در فرد باقی می‌ماند. به طوری که در بزرگسالی به خود اعتماد کمتری داشته و بیشتر سعی در تایید گرفتن از دیگران می‌کنند. این افراد در صورتی که نتوانند همه افراد را راضی کنند نسبت به خود احساس بی ارزشی می‌کنند.

در واقع مشروط کردن محبت در کودکی می‌تواند باعث اعتماد به نفس ضعیف‌تر تا سال‌ها بعد شود. بسیار مهم است که والدین با وجود کامل نبودن رفتار کودک محبت کافی را به او ابراز کنند. در صورت بروز مشکل رفتاری بهتر است والدین به کودک نشان دهند که تنها رفتار او را تایید نمی‌کنند.

پرخاشگری در کودکان

كودكان خوشحال كه دورهم می‌چرخند؛ دانش‌آموزان شاد و باهوش كه كتاب‌ها و مدادرنگی‌هایشان را با هم شریك می‌شوند… بچه‌های رقیب كه همدیگر را برای نفر اول بودن در صف هل می‌دهند.

علی‌رغم اینكه پرخاشگری نوجوانان و یا کودکان برای شما (و دیگر والدینی كه با آن روبرو می‌شوند) ناخوشایند است، در فرایند رشد كودك 5 ساله كاملاً عادی‌ست. در حقیقت، تقریباً هر كودكی در این سن اسباب‌بازی دوست خود را می‌دزدد، لگد می‌زند، مشت می‌زند، یا گاه به گاه داد می‌زند. برخی اوقات دلیل این امر یك ترس ساده است.

برای مثال اگر كودك شما احساس می‌كند كه از جانب كس دیگری به حاشیه رانده می‌شود ممكن است از كوره در برود. دیگر محرك‌ها بیشتر به شرایط پیش‌آمده بستگی دارند تا به غریزه. در نهایت، كودك مهدكودكی شما در حال تنظیم خود با یك برنامه‌ی جدید استرس زا و یادگیری مهارت‌های جدید است. وی ممكن است به راحتی از هرچه كه سعی می‌كند انجام دهد عصبانی شود، و عصبانیت خود را سر هم‌كلاسی‌اش خالی كند. و برخی اوقات كودك شما فقط خسته و گرسنه است. او دقیقاً نمی‌داند چه‌كار باید كند، لذا با فریاد، دعوا یا خشم به این وضعیت واكنش نشان می‌دهد.

لجبازی کودکان

اغلب گفته می شود که کودکان دو ساله از نظر رفتاری” وحشتناک اند”،زیرا آن ها در این سن خیلی بداخلاقی می کنند. ولی آنچه مسلم است اینکه این مشکل از روز تولد دو سالگی شروع نمی شود و در آغاز سه سالگی از میان نمی رود. در میان کودکان یک ساله هم می توان کج خلقی هایی را دید. همچنین بسیاری از افراد چهل یا پنجاه ساله هم وجود دارند که لجبازی دارند.

بیشتر والدین باید تعدادی از این بداخلاقی ها را تحمل کنند. به ویژه بین ۲ تا ۳ سالگی که کودک می خواهد استقلالش را تثبیت کند و همه کارها را آنطور که خودش می خواهد،انجام دهد نه آنطور که شما به او می گویید.

لجبازی کودک هر علتی که داشته باشد،نباید باعث شود شما دایما واهمه داشته باشید که در صورت عمل نکردن به یکی از تقاضاهای کودک با صحنه ای چون کوبیدن خودش به زمین و جیغ و فریاد او روبرو می شوید. شما می توانید این گونه رفتارها را با برخورد و واکنش درست در هنگام بروز و بعد از آن تغییر دهید.

اغلب اوقات لجبازی های کودکان هدف دار هستند و اگر کودک بداند که با کج خلقی به آن هدف نمی رسد،احتمال کمی دارد که به این کار مبادرت کند. البته گاهی اوقات کودکان فقط به این دلیل لجبازی می کنند که بیش از حد خسته و یا به شدت از نظر روحی برانگیخته شده اند ولی نمی توانند احساساتشان را به  درستی بروز دهند. گاهی هم کودک وقتی نمی تواند کاری را که بسیار دوست دارد،به درستی انجام دهد،ناراحتی و ناامیدی خود را با عصبانیت و لجبازی نشان می دهد. به هر حال ،علت بروز این گونه لجبازی ها هر چه باشد این گونه رفتارها اصلا پذیرفتنی نیست . کودک باید دریابد که چنین رفتارهایی درست و شایسته نیستند و با به کارگیری آن ها راه به جایی نمی برد.

با مشاوران متخصص و زبده ما به سمت تربیت مطلوب فرزندانتان قدم های محکم تر بردارید.