دکتر متخصص روانشناسی کودک در مشهد

« ما یکی از مجهزترین و باسابقه ترین مراکز مشاوره کودک و نوجوان را به شما معرفی می کنیم. »

جدا خواباندن فرزندان

جدا خواباندن کودک، مسئله مهمی است. اگر شما به دلیل نگرانی از اینکه ممکن است در نبود شما اتفاقی برای فرزندتان بیفتد، فرزندتان را در کنار خود بخوابانید، او هرچقدر بزرگ شود، به این شرایط عادت میکند و به سختی خواهید توانست او را به اتاق خودش بفرستید تا آنجا بدون حضور شما بخوابد. بنابراین اگر از دوران کودکی به او یاد بدهید که بتواند به تنهایی در اتاق خود بخوابد، بهتر است.

از چه سنی به بعد باید کودک را جدا از والدین خواباند؟

قبل از دو یا سه سالگی والدین میتوانند همراه کودک خود در یک اتاق اما در تخت خواب‌های جداگانه بخوابند اما از سن دو یا سه سالگی به بعد که کودک می‌تواند حرف بزند و قدم بردارد، باید کم کم والدین به کودک آموزش دهند تنها خوابیدن را یاد بگیرد و به فضای اتاق خود عادت کند. این کار، با تمرین و تکرار و با استفاده از راهکارهایی که در این مقاله توضیح خواهیم داد، انجام میشود.

چرا باید کودک را جدا بخوابانیم؟

ممکن است بعضی از افراد به اشتباه بگویند که اگر کودک در کنار والدینش بخوابد، احساس اطمینان خاطر بیشتری خواهد کرد، خواب راحت‌تری خواهد داشت و ترس و دلهره در او ایجاد نخواهد شد اما این تصور اشتباه است. کودک باید از دوران کودکی استقلال را یاد بگیرد. جدا خواباندن کودک به او حریم خصوصی و استقلال را آموزش میدهد و وابستگی‌های افراطی را کم میکند. کودک باید یاد بگیرد که بتواند بر ترس‌هایش غلبه کند، بتواند دلهره و اضطرابش را مدیریت کند، به فضای اتاقش عادت کند و به تنهایی به خواب برود.

خطاهای فرزند پروری

برداشتی که پدر و مادر از میزان توانایی ها، وظایف و تکلیف های فرزند خود دارند، اگر کمتر یا بیشتر از اندازه واقعی باشد موجب نارضایتی آنها شده و کودکی که کمتر از انتظار رفتار می کند بی عرضه، نافرمان، یا تنبل تلقی می شود.

 کودکان شبیه به پدر و مادر رفتار می کنند نه طبق دستورالعملی که پدر و مادر به فرزندانشان ارائه می کنند، مانند پدر و مادری که به یکدیگر بی احترامی می کنند و ناسزا گفته اما به کودک می گویند که «بچه خوب که حرف زشت نمی زند!».

اگر دستورهایی که پدر و مادر به کودکان می دهند، مبهم، نامشخص، بی موقع، متعدد، ناعادلانه، و غیر قابل پیگیری باشد احتمال نافرمانی و زیرپاگذاشتن قانون افزایش می یابد.

وقتی تنبیه با تاخیر، بی تناسب با رفتار، به صورت مبهم و تهدید آمیز، خشن، شدید و ترسناک انجام می شود، خطای دیگری از پدر و مادر رخ داده است.

«پیام های هیجانی» از دیگر خطاهای شناختی است که پدر و مادر در مورد کودک، کلمه ها یا جمله هایی را به کار می برند که تمامیت وجودی او را زیر سوال می برد و می تواند انواع احساس های منفی را در او بیدار کند؛ آنان به جای اینکه به طور مشخص در مورد رفتار کودک قضاوت کنند، درباره ویژگی های شخصی یا اخلاقی او نظر می دهند، مانند وقتی که پدر و مادر کودک خود را «بی عرضه»، «تنبل»، «احمق» و «ترسو» خطاب می کند.

بیشتر بدانیم : اوتیسم چیست ؟

ناسازگاری فرزندان با یکدیگر

این آرزوی همه‌ی پدر و مادرهاست که فرزندان‌شان همدیگر را دوست داشته باشند، از یکدیگر حمایت کنند و به هم احترام بگذارند. برای آنکه بتوانیم رابطه‌ی بین فرزندان‌مان را عمیق و محکم کنیم، باید از همان کودکی دست‌ به‌ کار شویم. بسیاری از اختلافات و رفتارهای سرد بین فرزندان در

روان پریشی

درباره‌ی روان پریشهای گوناگونی که منشأ آنها از حدود 3 سالگی تا اوائل دوره‌ی نوجوانی است، هنوز تصویر ثابت و یکنواختی در دست نیست. تقریباً همه پژوهشگران بر این باورند که تا قبل از پیدایش اختلال، رشد کودک، بهنجار یا نزدیک به هنجار است، این پرسش که چگونه و چرا رشد از مسیر خود منحرف می‌شود، به علت وفور موارد اختلال، توجه بیشتر از حد انتظاری را بخود جلب کرده است. اما هنوز درباره‌ی آن توافقی عمومی حاصل نشده است.