مطب متخصص کودک و نوجوان در مشهد

با تماس بگیرید تا در فرایند تربیت و درمان مشکلات فرزندتان به بهترین شکل ممکن یاری تان کنیم

در مورد بیش فعالی بیشتر بدانیم:

بیش فعالی کودکان (ADHD) چه نشانه‌هایی دارد؟ اختلال نقص توجه یا بیش فعالی در کودکان با تحرک زیاد و توجه پایین خود را نشان می‌دهد. انرژی زیاد و تحرک بالای کودکان بیش فعال سبب دردسرهایی برای کودک، والدین و کادر مدرسه می‌شود. کودکان بیش فعال معمولا تمامی انرژی خود را صرف جنب و جوش می‌کنند، تا جایی که دیگر توان و زمانی برای کارهای دیگر مانند یادگیری، انجام تکالیف مدرسه و…. ندارند، از طرفی در برخی از این کودکان نقص توجه نیز دیده می‌شود؛

پس اگر به موقع درمان نشوند ممکن است به سمت ترک تحصیل و مسیرهای انحرافی کشیده شوند. از همین رو لازم است بعد از تشخیص و شناسایی علائم بیش فعالی، برای درمان کودک بیش فعال خود اقدام کنید، تا از بروز پیامدها و عواقب بعد از آن در دوره‌های نوجوانی و جوانی پیشگیری شود.

اختلال نقص توجه یا بیش فعالی (ADHD)

بیش فعالی (ADHD) یکی از شایع‌ترین اختلالات عصبی رشدی در بین کودکان است، به طوری که حدود سه تا پنج درصد کودکان در سنین مدرسه به بیش فعالی مبتلا هستند.

میزان شیوع در پسران بیشتر از دختران است. در این اختلال الگوی پایداری از فعالیت بیش از حد، کم توجهی و رفتارهای تکانشی دیده می‌شود. نشانه‌های بیش فعالی در کودکان معمولا قبل از ورود آنان به مدرسه بروز می‌یابد.

ADHD در کودکان در سنین مختلف تشخیص داده می‌شود. این اختلال در نوزدان نیز ممکن است وجود داشته باشد، ولی به طور معمول علائم و نشانه‌های آن، قبل از هفت سالگی بروز پیدا می‌کند. از آنجایی که یکی از بارزترین نشانه‌های کودکان بیش فعال عدم تمرکز و بی توجهی آن‌هاست، معمولا در دوران مدرسه توسط معلم و یا والدین مشخص می‌شود. این اختلال توسط روانشناس کودک و همچنین با استفاده از مصاحبه بالینی تشخیص داده می‌شود.

انواع بیش فعالی در کودکان

با توجه به مشکلاتی که ADHD برای کودک به وجود می‌آورد، این اختلال را در سه دسته کلی طبقه بندی می‌کنند، هر کدام از آن‌ها را در ادامه شرح داده‌ایم:

اختلال بیش فعالی از نوع بی توجهی

کودکان با اختلال بی توجهی، فعالیت زیادی ندارند در واقع مشکل اصلی این کودکان عدم توجه و عدم تمرکز می‌باشد. به همین دلیل ممکن است به سادگی اختلال در آن‌ها شناسایی نشود.

اختلال بیش فعالی از نوع تکانشگری

کودکان مبتلا به نوع بیش فعال_ تکانشگر مشکلی در حفظ توجه ندارند، ولی نشانه‌های بیش فعالی رفتاری در آن‌ها به وضوح دیده می‌شود. این کودکان تحرک بسیار بالایی دارند و اغلب یک جا بند نمی‌شوند. تحریک پذیری بالایی دارند و سریع عصبی می‌شوند.

اختلال بیش فعالی از نوع ترکیبی

کودکانی که در این دسته قرار می‌گیرند تمام علائم بی توجهی، بیش فعالی و تکانشگری را با هم نشان می‌دهند. این نوع از اختلال برای درمان نیاز به زمان طولانی‌تر و تلاش بیشتری دارد. برای تشخیص نوع اختلال بیش فعالی در کودکان و انتخاب بهترین روش‌های درمانی لازم است به مشاوره کودک مراجعه کنید.

اضطراب کودکان

یکی از اختلال‌های دوران کودکی، اضطراب و افسردگی‌ست که اگر به‌موقع، تشخیص داده شود، قابل درمان می‌باشد.

ترس و تشویش، شیوع اضطراب در کودکان را پایه‌ریزی می‌کند و در صورتی‌که این ترس‌ها، بیمارگونه نباشد، به‌صورت طبیعی خود را نشان‌می‌دهد. خجالتی و گوشه‌گیر بودن، جزو شایع‌ترین اضطراب‌های اجتماعی کودکان است که می‌تواند زندگی آنان را مختل کند. کودکان، ترس و اضطراب را از راه شرطی‌‌شدن فرامی‌گیرند. بروز ترس‌ها در کودکان، قابل پیش‌بینی نیست و در تمام سنین، یکسان نمی‌باشد.

نقش خانواده به‌عنوان عاملی در ایجاد اختلال اضطراب کودکان، همیشه مورد توجه قرارگرفته است. انتقال اضطراب از پدر و مادر به کودک، بر اثر مشاهده و الگوسازی رفتارها صورت‌می‌گیرد.

ارزیابی اضطراب در کودکان، از طریق مصاحبه و گزارش شخصی و درجه‌بندی نوع اضطراب و درنهایت تجویز دارو انجام می‌شود. به‌همین منظور باید دو مصاحبه‌ی جداگانه، یکی با کودک و دیگری با پدر و مادر صورت‌گیردتا میزان آشفتگی هیجانی در بروز اضطراب، مشخص شود.

کودکان می‌توانند برای مقابله با اضطراب و ناکامی، از روش‌های دفاعی مانند کناره‌گیری، انکارکردن، سرکوبی و فرافکنی استفاده کنند. کودک یاد گرفته همیشه از موقعیت‌ها و شرایط ناراحت‌کننده و محرک‌های آزاردهنده، کناره‌گیری کند تا در آرامش باشد. مکیدن انگشتان و شب‌ادراری، از علائم اضطراب است که حتی در سنین نوجوانی هم اتفاق می‌افتد.

درواقع وقتی کودک نتواند راه‌هایی را برای مقابله با اضطراب بجوید، مجبور می‌شود به زمان خردسالی برگردد. در مرحله‌ی انکار، منکر واقعیت است و آن‌چه اتفاق افتاده را به‌نوعی سرپوش می‌گذارد.

در مرحله‌ی سرکوبی، تلاش او در جریان فراموشی حالت‌های اضطراب، به‌کار می‌رود تا به‌تدریج آن‌را از ذهن خودآگاهش دور سازد اما در مرحله‌ی فرافکنی، هر حادثه و اتفاقی که در زندگی‌اش رخ‌می‌دهد را به دیگران نسبت‌می‌دهد.

درنتیجه کودکانی که تمایل شدید به استفاده از مکانیسم‌های دفاعی در برابر اضطراب دارند، نمی‌توانند از روابط سالم عاطفی و ذهنی برخوردار باشند.امروزه اضطراب‌های اجتماعی کودکان، بیش‌تر به‌چشم می‌آید و عامل فرار کودک از اجتماع، مردم، دوستان، مجالس و میهمانی‌هایی‌ست که درواقع، با اضطراب‌های اجتماعی، بدنی، فکری و رفتاری روبه‌روست.

فوبیا(ترس)

ترس مرضی یا فوبیا ( phobia ) یکی از اختلالات اضطرابی است که فرد مبتلا به آن دچار ترس شدید از یک وضعیت، شیء و یا موقعیت می باشد. این ترس برای یک دوره طولانی حداقل ۶ ماه به طول می انجامد. هیچ دلیل عقلانی ندارد و زندگی فرد را تحت تاثیر قرار می دهد.

ترس و اضطراب برای همه ی ما طبیعی است و ممکن است در موقعیت ها و شرایط مختلف مقداری از آن را تجربه کنیم. اما در فوبیا منبع ترس به شکلی که به نظر می رسد ترسناک نیست. بلکه فرد نمی تواند ترس خود را کنترل کند.

همان طور که می دانید ترس بخشی از زندگی کودکان محسوب می شود. ممکن است بچه ها در سنین مختلف ترس های متفاوتی را تجربه کنند. برای مثال در اوایل کودکی از صداهای بلند می ترسند، از ۶ ماهگی به بعد از غریبه ها می ترسند. در سن ۳ سالگی از تنهایی می ترسند و … در واقع این ترس ها هم طبیعی هستند.

اما چه زمانی این ترس ها در کودکان تبدیل به فوبیا می شوند؟ بله زمانی این ترس ها تبدیل به فوبیا می شوند و به کودک آسیب می رسانند که از طرف والدین و اطرافیان، برخورد مناسبی با آن ها نشود.

در مرکز تخصصی مشاوره و روانشناسی آرامش ماندگار کلیه خدمات درمانی و مشاوره ای ویژه کودک و نوجوان توسط بهترین متخصصین ارایه میگردد.